Laatst scrollde ik voor de grap door mijn (nog bestaande) Facebookpagina van Marieni’s Bakery. Het is stiekem ook weer leuk om te zien wat ik heb ondernomen: De taarten die ik uit mijn ovens heb getoverd, de enthousiaste reacties en leuke gesprekken met mijn klanten. Ooit ‘moet’ die pagina natuurlijk uit de lucht maar ik ben eigenlijk nog niet zover om definitief afscheid te nemen van alle mooie herinneringen en foto’s die daar ook mee verloren gaan!

In een eerdere blogpost schreef ik: hoe je diep van binnen over jezelf denkt of voelt, beïnvloedt de keuzes die je maakt: in bijvoorbeeld de relaties met de mensen om je heen, in hoe je voor jezelf zorgt, of in mijn geval; hoe ik mijn bedrijf runde. Wat je erin stopt, krijg je gewoon weer terug. Letterlijk en figuurlijk dus een koekje van eigen deeg. Voor mij werden het meerdere koekjes! Yes, lucky me, ik HOU van koekjes! Chocolate chip graag, extra chunky, met geroosterde walnoten!

 

Zonder in te gaan over het hoe en waarom (want voor nu niet relevant) heb ik 1 ding helder: de rode draad van mijn (vaak onbewuste) handelingen ligt in het feit dat ik een iets minder positief zelfbeeld heb. Het is gek om dat te schrijven maar om nog even in de koekjes metaforen te blijven hangen: that’s just the way the cookie crumbles. 

Over het algemeen voel ik me prima hoor! Ik kan lachen en genieten en durf zo nu en dan een moedige stap te zetten voor mezelf. Maar diep van binnen zit er nog steeds een hardnekkig zelfgeloof dat ervoor zorgt dat ik mijzelf kleiner maak dan ik ben. Het zorgt voor niet altijd helpende gedragspatronen, verpakt in eigenschappen als ‘bescheidenheid’ of ‘easygoing’, ‘lief’ of ‘eindeloos begripvol’. Het is een rol die ik door de jaren heen zo wist te finetunen omdat ik met mijn ‘voelsprieten’ exact aanvoel wat iemands ‘vibe’. Vervolgens pas ik mij daarop aan, en maak ik mij geregeld ondergeschikt aan de ander. Het zorgt ervoor dat ik mij zo nu en dan van de domme hou wanneer iemand mij op iets wijst wat ik allang heb uitgevogeld: “Oh, echt? Super bedankt voor de tip!”. Of dat ik mij gedraag als een dame in nood. Of dat ik harmonie en vrede 9 van de 10 keer verkies boven het durven uiten van mijn ongenoegen. De stress van een conflict is me de moeite dan gewoon niet waard. En dat gaat dan goed, totdat de spreekwoordelijke emmer overloopt…. Het is natuurlijk alles behalve bevredigend maar het loslaten vind ik eng, want veel relaties zijn erop gebaseerd. Veel mensen zijn gewend aan de persoon die ik ‘ben’. Dus als ik langzaamaan een andere rol (gewoon, die van mijzelf) aanneem, raak ik dan mensen kwijt? Schrik ik ze dan af? 

Maar dat is voor latere zorg. Dit is dus mijn basis: een simpel gebrek aan zelfliefde.

Zelfliefde, ik heb dat altijd een ontzettend vies woord gevonden.

Voor mij staat zoiets gelijk aan: In een eigen bubbel leven, egoïsme, andermans leed over het hoofd zien.

Het was iets waar ik naar mijn idee dus ver vandaan moest blijven. Want, Lord have mercy, Marieni mag niet geassocieerd worden met egoïstisch gedrag. Nee, dan ben je een slecht mens. Ik vind het juist belangrijk om te laten zien dat ik een goed, betrokken en warm mens ben.

Niet realiserend dat een fundamenteel gebrek eraan (zelfliefde dus), soms juíst leidt tot lelijk gedrag dat mij en mijn relaties echt niet altijd vooruit helpt. Dus ben ik het allereerst verplicht aan mezelf (en in de tweede plaats aan mijn gezin) om er wat aan te doen.

Want ik kan, inmiddels bijna een jaar later, wel in een nieuw uitdagend avontuur stappen, of grootse dromen gaan najagen. Maar als de fundering in mijzelf, de persoon die het uiteindelijk moet doen, ietwat wankel is, hoe kan ik dan verwachten dat ik zal slagen wanneer het leven een onverwachte wending neemt? Hoe weet ik dan door te zetten op de momenten dat het goed tegenzit en ik voor échte uitdagingen kom te staan? Hoe leer ik dan wél op tijd in te grijpen en, mocht het nodig zijn, mijn koers te wijzigen?

Dus waren en zijn mijn leerdoelen de afgelopen en komende tijd vooral gericht op datgene wat van binnenin zit, tussen m’n oren.

Om terug te komen op de invloed van het gevoel van eigenwaarde op het bedrijf, deel ik de belangrijkste lessen die ik meeneem uit de bakery.

Oftewel: dit zijn 5 koekjes van eigen deeg die ik meeneem, waar ik het recept van aanpas of die ik de prullenbak in gooi, voor ik aan een volgend avontuur begin:

 

* Nee zeggen:

Een overvolle agenda weerhield me er zelden van om nee te zeggen tegen een (last minute) bestelling. Oh, 2 dagen van te voren nog even een taart op maat bestellen? ‘Natuurlijk, geen probleem hoor!’, zeg ik ook nog met de grootste glimlach! Het idee dat ik iemand anders moest teleurstellen stond me ZO tegen, dat ik liever een slapeloze nacht had, dan dat ik diegene een mooie taart moest onthouden. Haar dochter blij en gelukkig, ik helemaal gesloopt. En voor de mannen thuis wederom een dag of 2 op tenen lopen. 

 

* Ik was / ben perfectionistisch:

Nou wil ik allereerst zeggen dat mijn oog voor detail en de drive om met zorg en aandacht iets gaafs (en lekkers) te maken, ook een sterke eigenschap is dat absoluut heeft geholpen om nieuwe klanten aan te trekken.

Het gaat alleen mis wanneer je een foutje maakt en jij jezelf vervolgens helemaal de grond in trapt. Of dat je van jezelf eist dat je net als een machine perfectie creëert, elke keer weer. Of dat je een hele batch cupcakes opnieuw bakt omdat er bij enkele cupcakes de bakpapiertjes los raakten van de cakejes, met het gevolg dat je weer een nacht doorwerkt. De lijst is eindeloos maar je snapt ongetwijfeld de strekking van het verhaal.

Perfectionism is a bitch…. Je doet je best, je bent een mens, fouten zijn onvermijdbaar, herstel ze indien nodig en wees niet zo hard voor jezelf!

 

* Ik schatte mijn werk niet op waarde.

Ik vond het lastig om eerlijke prijzen te vragen. Creatievelingen die maatwerk leveren zullen dit ongetwijfeld herkennen.

Maar waardeer jouw werk, tijd, passie en expertise. Zorg dat je alles goed incalculeert en neem de tijd om te overwegen wat je wilt verdienen en hoeveel je wilt (en kunt) werken per week. Ik nam daar geen tot weinig tijd voor. Ik begon natuurlijk enthousiast en zei overal dolgelukkig ja tegen, om zo snel mogelijk een klantenkring op te bouwen en een inkomen te genereren. Maar je mag jezelf op een gegeven moment echt wel belonen voor al het harde werk en de kwaliteit dat je levert. Het gekke was dat klanten regelmatig zeiden: ‘De volgende keer mag je wel meer vragen voor die taart / cupcakes / koekjes hoor, je ziet gewoon hoeveel werk erin zit en dat je met verse producten werkt!’ Ik stemde altijd vriendelijk in, maar durfde nooit door te pakken, uit angst om klanten te verliezen.

* Leer grenzen te stellen en bewaak ze.

Door nee te zeggen (daar heb je ‘m weer) tegen onredelijke verzoeken maar bijv. ook door het bewaken van de grens tussen werk tijd en vrije tijd. Werk en privé liepen hier “heerlijk” door elkaar heen. Dat had ook te maken met het feit dat ik vanuit huis werkte. Wat ideaal leek. Zo hoefde onze zoon niet naar de opvang, wat hij toch al niet zo tof vond. Maar het was allesbehalve ideaal. Het is voor mij essentieel om alleen in alle rust te kunnen werken, met zo weinig mogelijk afleiding. Dus begon mijn ‘werkdag’ vaak in de avond, nadat mijn zoon op bed lag. Zo ontstond de gewoonte dat ik tot diep in de nacht of soms zelfs tot in de ochtend doorwerkte. Om de volgende dag, want ‘mommy modus aan’, weer vroeg op te staan om Ezra klaar te maken voor school. 

Ik werd er ook zeker geen betere moeder door. Ezra, een paar weken nadat ik de ovenwanten (voorgoed) had neergelegd: “Mam, ik mis de carrot cupcakes wel maar ik ben blij dat je niet meer zo snel boos wordt…”

Ik hield me bij hem groot maar ik heb daarna ZO hard gehuild. Laten we dus ook niet vergeten wat het allerbelangrijkst is in het leven en ons bewust zijn van de impact van onze keuzes op het leven van onze loved ones.

Dus bepaal en bewaak jouw eigen grenzen. Bedenk wanneer je bereikbaar bent en wanneer niet, wanneer je werkt en wanneer niet. Communiceer dit helder en duidelijk naar klanten toe, dat levert juist begrip en waardering op! 

Nog even iets over het managen van tijd, dat is sowieso al een uitdaging voor mij maar ik las ergens een handige tip, wie weet heb jij er wat aan:

Sta, voor je ingaat op een verzoek, even stil bij hoeveel tijd het je gaat kosten. Maak hierbij een ruime inschatting: VERMENIGVULDIG de tijd die je nodig denkt te hebben voor de opdracht keer 2, en HALVEER de tijd die je vrij hebt (of denkt te hebben)! Zo hou je genoeg ruimte over in de agenda..

* Werk AAN jouw bedrijf en investeer geld & tijd in de juiste dingen:

Een waardevolle les voor me. Want je kunt wel keihard uit de startblokken willen schieten (niet dat ik dat bewust deed, het ‘liep’ gewoon zo door mijn enthousiasme) maar de groei van een bedrijf moet ook bij jou als persoon passen en behapbaar zijn, zeker wanneer je een druk gezinsleven ernaast hebt. Veel problemen die ik ondervond waren simpel op te lossen door meer uren te besteden aan het werken aan mijn bedrijf i.p.v. alleen maar IN mijn bedrijf. Dat is lastig als zzp’er, want je bedenkt en voert alles grotendeels zelf uit en je wilt juist de omzet zien groeien maar ik realiseer me nu hoe belangrijk dat is.

Durf hierbij om hulp te vragen! 

Om hulp vragen is essentieel. Wanneer je andermans hulp accepteert, besef dan ook dat je niet overal controle op kunt uitoefenen. Het zal soms niet helemaal gaan zoals jij het voor ogen had, maar dat kun je ook niet altijd verwachten van anderen. Begin klein en durf datgene uit handen te geven wat een ander ook kan en wil doen, en laat dan ook los. Heb je ergens hulp bij nodig? Wees specifiek in jouw hulpvraag en wat je exact nodig hebt. 

Uiteindelijk doen we het in alle eerlijkheid toch al niet alleen, ook al staat er op papier dat je een zelfstandige zonder personeel bent. Er zijn altijd mensen die jou en jouw proces met liefde steunen:

Lennert bijvoorbeeld, nam de laatste maanden een deel van het mailverkeer voor zijn rekening, hij hielp geregeld met inkopen doen of met het bezorgen van de bestellingen. Mijn (schoon)ouders hielpen door Ezra zo nu en dan op te vangen en af en toe wat extra te koken voor ons. Vriendinnen en collega ondernemers hebben me geassisteerd tijdens evenementen. Het was zeker niet altijd gemakkelijk om te delegeren en los te laten voor een control freak als ik. Maar ik heb me vaak gesteund gevoeld op de momenten dat ik hulp durfde te accepteren. Ik probeer te zeggen dat de kans groot is dat je het al niet alleen doet, los van dat het natuurlijk wel ‘jouw’ bedrijf, project, investering is. En dat is helemaal ok! 

Linksboven: Ezra vond het geweldig om mij te helpen. Hij bleek een groter salestalent te zijn dan z’n moeder.

Rechtsboven: Mijn alles-in-1-steun-en-toeverlaat Lennert zeulde geregeld én zonder te zeuren met 20 kg. boter.

Foto onder: Mijn forever friend Joyce was er tijdens de begindagen al bij om me te helpen tijdens beurzen en evenementen!

Je bent niet minder waardevol als je af en toe om steun vraagt. Je bent echt niet beter dan anderen, wanneer je per se wilt bewijzen dat je alles alleen kunt uitvogelen. Ik heb vaak genoeg in de knoei gezeten qua planning, omdat ik mijn ouders niet durfde te ‘belasten’ met de vraag of ze even op Ezra konden passen. Ik voelde me schuldig tegenover zowel mijn zoon als mijn ouders.

Mijn beredenering hiervoor was: mijn keuzes, mijn zooi om op te lossen, niemand mag hier ‘last’ van hebben’. Op zich is dat natuurlijk een nobel streven wat getuigt van verantwoordelijkheidsgevoel. Maar eerlijk? Er zat ook echt wel een stukje trots en ego bij (en een vleugje angst voor afwijzing). Daardoor wilde ik vaak alles zelf doen en was ik als gevolg daarvan continue veel te hard aan het ploeteren.

Vragen om hulp mag altijd en wanneer je de ander ook de ruimte geeft om nee te zeggen, omdat ze er niet aan kunnen of willen voldoen, leer je vanzelf hoe je van daaruit weer verder kunt of hoe je het een volgende keer beter kunt aanpakken! Biedt iemand jou aan om met je mee te denken, om een keer voor je te koken, schoon te maken, of om je bv. financieel te ondersteunen in jouw next step? Sta er eens voor open of hoor het op z’n minst eerst rustig aan voor je het afslaat. Wie weet hoeveel rust het je geeft of hoe ver het jou brengt!

So, there you have it. 5 koekjes van eigen deeg, 5 waardevolle ‘ondernemerslessen’ die mij, los van het feit dat de bakery er niet meer is, meer hebben geleerd dan alle jaren ervoor. En ik zeg ondernemerslessen maar je snapt vast dat deze hardnekkige ‘habits’ ook doorgetrokken kunnen worden naar het privéleven. 

Dus, er is absoluut werk aan de winkel! Maar wanneer de basis in mezelf weer helemaal OK is, is er alle tijd om weer groots te dromen, durven en ondernemen! En dan op een manier die gezond en duurzaam is, en dat bovenal ook veel voldoening geeft!